Momentito

24 Νοε 2008

Δυό δάκρυα





Την πόρτα σου περνούν συλλαβιστά
απόψε δυό θλιμμένες καλησπέρες
δυό δάκρυα κι αυτά γονατιστά
στα μάτια μου που φώλιαζαν για μέρες

κι εσύ αλλού, σε πέλαγο
και σε λιμάνι μακρυνό
εσύ σε άλλους ουρανούς
σ΄ ανήλιαγους εσπερινούς

που τα φυλάς και που τα κρύβεις
τα μάτια σου, κοχύλια σου
και τα σφιγμένα χείλια σου
που τα φυλάς και δε γελάς
που τα φυλάς και δε μιλάς

τη σκέψη σου αγκάλιασα γλυκά
μα μ΄ έσπρωξαν οι μαύρες μου Δευτέρες
δυό δάκρυά, σου φύλαξα ζεστά
στα μάτια μου που φώλιαζαν για μέρες

την πόρτα σου περνούν, μα ειναι σβηστά
καντήλια που ΄ν΄ το λάδι τους σωσμένο
με ονόματα που κάψαν σκαλιστά
απο ξωκλήσι που ΄χουν φύγει ρημαγμένο

κι εσύ αλλού, σε πέλαγο
και σε λιμάνι μακρυνό
εσύ σε άλλους ουρανούς
σ΄ ανήλιαγους εσπερινούς

που τα φυλάς και που τα κρύβεις
τα μάτια σου, κοχύλια σου
και τα σφιγμένα χείλια σου
που τα φυλάς και δε γελάς
που τα φυλάς και δε μιλάς

anthrakoryxos © 12-10-2006 @ 02:49

3 σχόλια:

Yannis-K είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
Ελένη είπε...

"που τα φυλάς και που τα κρύβεις
τα μάτια σου, κοχύλια σου
και τα σφιγμένα χείλια σου
που τα φυλάς και δε γελάς
που τα φυλάς και δε μιλάς"

ποίημα γεμάτο ευαίσθητες
μελαγχολικές υφάνσεις
μια μελωδία από μόνο
κυκλοφορεί με την μουσική του

χαιρετώ

anthrakoryxos είπε...

#Ελένη
Όλα μια μουσική κρύβουν.
Ο που θα τη γράψει δεν υπάρχει πάντα..
Ευχαριστώ που πέρασες