Εχω πει στο φεγγάρι να σου χαμογελά

Έχω ιδέες, μα δεν είναι αρκετές
Έχω και νύχτες, όμως είναι μισές
Χωρίς εσένα
Έχω τον πόνο μου, μα ποιός να νοιαστεί
Όλοι μου λέν, σε λίγο θα ξεχαστεί
Μα είναι ψέμα

Κι έτσι φεύγω κι εγώ κάθε νύχτα στο φεγγάρι
Έτσι βλέπω τη γή και τον πόνο μου μακριά
Αν κοιτάξεις ψηλά ο ύπνος πριν σε πάρει
Έχω πει στο φεγγάρι να σου χαμογελά



Έχω γνωστούς, όμως φίλο κανένα
Έχω φιλιά όμως πάνε χαμένα
Χωρίς εσένα
Έχω αλήθειες, μα ο κόσμος τρομάζει
Τα όνειρά μου πάντα θέλει ν' αλλάζει
Που 'ναι κρυμμένα

Κι έτσι φεύγω κι εγώ κάθε νύχτα στο φεγγάρι
Έτσι βλέπω τη γή και τον πόνο μου μακριά
Αν κοιτάξεις ψηλά ο ύπνος πριν σε πάρει
Έχω πει στο φεγγάρι να σου χαμογελά

Έχω μια ελπίδα, την κρατάω στα σκοτάδια
Έχω δυό μάτια που μου φαίνονται άδεια
Χωρίς εσένα
Έχω έναν χάρτη στην ψυχή μου απλώσει
Μα τα σημεία που με είχαν λυτρώσει
Είναι σβησμένα

10/02/06


Photo 1 : www.eyrolles-serveur.com/concours_astrophoto/...
http://www.indyprops.com/pp-goonmap1.jpg

Όλα αλλάζουν

Κι αν σκοτεινιάζει γύρω μου
εσύ υπάρχεις κάπου
εσύ προστάζεις το πρωί να ξημερώσει
βγάζεις τα βέλη απ' τις καρδιές
βέλη θανάτου
μόνη τους είσαι συντροφιά
σαν το σκοτάδι απλώσει

Τι κι αν δεν είσαι μυθική
μια απ' τις Μοίρες
όλες τις μοίρες της ζωής, μπορείς να ορίσεις
στέμμα να βάλεις στις ζωές
και με πορφύρες
φτωχούς, ζητιάνους και τρελλούς
όλους να ντύσεις

Σου στέλνω ένα μου φιλί, σε αχτίδα περασμένο
αφού τον ήλιο, δεν μπορώ να σου χαρίσω
η αγάπη άργησε πολύ, μα εγώ θα περιμένω
και πάλι θα ονειρευτώ, τα φώτα σαν θα σβήσω

είσαι η μόνη που μπορεί
να με πλανέψει
δάκρυα του πόνου, ότι είναι απο χαρά
παλιά σημάδια όταν λες
πως θα γιατρέψει
κάποια που θα ΄ρθει να με βρεί
στο πουθενά

Μέσα μου μπαίνεις και δειλά
δειλά φωλιάζεις
κι έχεις μαζί σου, μια λιακάδα αγκαλιά
τις Ερινύες μου κοιτάς
και τις τρομάζεις
σε λεν ελπίδα, μα εγώ σε λέω
Χαρά

Σου στέλνω ένα μου φιλί, σε αχτίδα περασμένο
αφού τον ήλιο, δεν μπορώ να σου χαρίσω
η αγάπη άργησε πολύ, μα εγώ θα περιμένω
και πάλι θα ονειρευτώ, τα φώτα σαν θα σβήσω




03/02/06

Αν δεν είναι γραμμή αυτό που φαίνεται στον ορίζοντα, είναι η ελπίδα μου που ξεκουράζεται.


Photo 1:Robert B Hole Jr. - Hope
Photo 2:Gustav Klimt - Hope

Ήσουν;

Αυτοί που τη μνήμη σου σκύλεψαν, δεν έχουν αίμα, νερό κυλάει μέσα τους.
Ξεπλένει τις βρώμικες σκέψεις τους – παρωδία ζωής – σε Ασιατικό κουκλοθέατρο. Καταβροχθίζουν το είναι, το ήταν, το θα είναι των μόνων και των λησμονημένων ακέφαλων σωμάτων.

Ω πόσο γλυκός ο πόνος είναι όταν δεν του αντιστέκεσαι.
Πόσο μαύρη η μελαγχολία, όταν οι λάμπες βαμμένες είναι μαύρες.
Ανταρτοπόλεμος, στεγασμένος σε εκκλησίες, πλατείες, παγκάκια.

Σε μπαρ ξεχασμένα απ΄ την ανάμνηση που σερβίρουν, σε επιμελώς βρώμικα ποτήρια λήθη.

Ερωτήσεις χωρίς ερωτηματικά, χωρίς λέξεις, μόνο με βλέμματα που διαρηγνύουν το κενό. Αυτό ήταν η ζωή σου.

Ερωτήσεις χωρίς ερωτηματικά.

Έρωτας με την ιδέα του έρωτα.

Ελπίδα χωρίς αιτία ύπαρξης...

Η μόνη φορά που το ρίσκο σου γδύθηκε και μπήκε κάτω απ΄ τα σκεπάσματα,
έτσι όπως γεννήθηκε, τρέμοντας μήπως και του αφήσουν σημάδι,
η μόνη φορά,

ήταν τότε που σε φίλησα στο στόμα.


Photo: THE SHADOW THEATER OF ANAPHORIA

Για την Αμαλία

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.
Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.
Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)


Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").



ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ


Videos - YouTube

Μια ιστορία θα σας πω
Με άλλα λόγια
Εξαιτίας σου..Γιατρέ μου!
This one is for Amalia (English Version)

ΑΝΤΙΟ

Σβήνουν πονώντας τα σύννεφα
κύλησε δάκρυ, σταγόνα βροχής
να 'ναι ταξίδι καινούριας αρχής
να είχα ψυχή να σου έγνεφα

χτυπούν γελώντας απάνθρωποι
αντοχή, αντοχή, αντοχή
να 'ναι ταξίδι σε άλλη ζωή
σε ζωή που είναι αδύναμοι οι άνθρωποι

σε μιαν άκρη κουρνιάζω μαρμάρινη
τα λουλούδια να δώ πως πεθαίνουν
στο ταξίδι το ίδιο να φεύγουν
τη ζωή χαιρετώντας την γυάλινη



Στερνό αντίο, στην Αμαλία Καλυβίνου

Τα λόγια της μητέρας και της αδερφής της Αμαλίας:

"[...] Τέλος, επειδή πολλοί από σας γράφετε στα μηνύματά σας ότι θα θέλατε να κάνετε κάτι παραπάνω απ' αυτό που ήδη κάνατε - και που ήταν να κάνετε ευτυχισμένη την Αμαλία μας στο τέλος της- γνωρίζουμε ότι η Αμαλία θα ήθελε να μπορούσε να συνεισφέρει στην προσπάθεια που γίνεται για την ίδρυση του Παιδιατρικού-Ογκολογικού Νοσοκομείου, προσπάθεια που την είχε συγκινήσει και συνεπάρει, γιατί ήταν και η ίδια παιδάκι όταν ξεκίνησε η περιπέτειά της. Όσοι θέλετε λοιπόν μπορείτε, στη μνήμη της Αμαλίας, να στείλετε την οποιαδήποτε, μικρή ή μεγάλη, προσφορά σας στο σύλλογο Ελπίδα ή σε όποια άλλη παρόμοια προσπάθεια γίνεται και γνωρίζετε.

Σας ευχαριστούμε και πάλι όλους σας ολόψυχα,
Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου"

Σχετικά:
Για την Αμαλία, yperoptix, athina, aphrodite, Γιώργος Κρόγιας, arkoydos

Άτροπος

Θέλω να κλάψω, μα δεν ξέρω για ποιόν
Σαν βλέπω τους ανθρώπους που αόρατοι περνάν
Και δεν κοιτάν
Ίδιοι φαντάσματα το δρόμο τους που χάσαν
Ζωή πως είχαν μέσα τους ξεχάσαν
Και δεν τους νοιάζει απο που ήρθαν
Και που παν

Θέλω να φύγω, μα δεν ξέρω για που
Τους δρόμους μου, σου χάρισε μια λέξη
Άδειασε η σκέψη
Κι είναι κρυφή της μοναξιάς μου η λιτανεία
Φωνή που λείπει, απο μια βουβή ταινία
Που οι ηθοποιοί της την ελπίδα μου 'χουν κλέψει

Θέλω τον ήλιο, μα μου έχει κρυφτεί
Χάνονται δυο χαμόγελα, μες στο πυκνό σκοτάδι
Γίνονται νύχτα
Στο πάτωμα της θλίψης μου παγώνει
Η ανάγκη μου όλο και πιο μόνη
Πιασμένη πάλι σε παγίδα
Στου νου τα δίχτυα

Photo: 2d valley com - Ghosts

Δεν λυπάμαι που δεν είσαι εδώ

Δεν λυπάμαι που δεν είσαι εδώ
που δεν θα 'ρθεις ποτέ πια, λυπάμαι
και τα ίδια τραγούδια θυμάμαι
μα δεν έχουν τον ίδιο σκοπό

οι ζωές που δεν θέλουν να αλλάξουν
θα στοιχειώσουν σε μαύρο καιρό
και τα χρόνια τους θα 'ναι θαρρώ
σαν πουλιά που δεν λεν να πετάξουν

στον καθρέφτη κοιτάζω θλιμμένα
λυπημένος του χαμογελώ
και για σένα ξανά του μιλώ
μα ραγίζει και σπάει για μένα

μια πένα στο χέρι κρατάω
σαν μικρούλα μου μοιάζει καρδιά
είναι γκρίζα σαν την συννεφιά
μα τα σύννεφα πια τ' αγαπάω

στο ταξίδι που πας να προσέχεις
κι αν εμένα στο δρόμο ξεχάσεις
το χαμόγελο μόνο μη χάσεις
και τον ήλιο στα μάτια που έχεις

τις ζωές που δεν θέλουν να αλλάξουν
θα στοιχειώσει ένα βράδυ ο χρόνος
δεν το θέλει κανείς να ΄ναι μόνος
τη σιωπή τους οι μόνοι θα κλάψουν



Και οι ίδιες ερωτήσεις, μας βασανίζουν
έναν αιώνα
μετά

Photo : Roman Loranc - ''Road with Clouds - Stanislavs County''

Γράμμα στην Ελένη

Έγιναν κόκκινα τα φώτα έξω απ’το σπίτι
Που μεγαλώσαμε και ζήσαμε παλιά
Και την γλυκειά μας την κυρία Αφροδίτη
Τώρα φωνάζουνε πουτάνα τα παιδιά

Και στην αυλή της κυρά – Νίκης, στη λιμνούλα
Έχουν ψοφήσει τα χρυσόψαρα καιρό
Μόνο μια σύριγγα στου κήπου την ακρούλα
Παίζει τα βράδυα, τον κρυμμένο θησαυρό

Αν θα βρεθείς Ελένη κάπου στην Αθήνα
Να μην περάσεις απ’ το σπίτι το παλιό
Κράτα καλύτερα στη σκέψη σου εκείνα
Που σου θυμίζουνε βαζάκι με γλυκό

Μες στο δρομάκι, που πιανόμασταν στα χέρια
Και αντηχούσε μόνο γέλια παιδικά
Τώρα αστράφτουνε τις νύχτες τα μαχαίρια
Και είδα αίμα στης Σοφίας τα σκαλιά

Κάθομαι πια στο καφενείο της γωνίας
Που πίναμε ούζο Κυριακή, καμμιά φορά
Και πρωτοφίλησα στο στόμα τη Μαρία
Μα δεν μιλάει εδώ, κανείς Ελληνικά

Αν θα βρεθείς Ελένη, κάπου στην Αθήνα
Μην πλησιάσεις στην παλιά την γειτονιά
Άσε ένα δάκρυ σου, αν θές για όλα εκείνα
Που αγαπήσαμε και δεν υπάρχουν πια...

Ανάμνηση...

Στους πρώτους ήχους της βροχής

Ήρθα να πω, καλημέρα, δεν σ' ορίζω

Όμως με κάλυψε της θλίψης σου το γκρίζο

Κι η μοναξιά μιας αδειανής ψυχής

Είχε το γέλιο σου μια συννεφιά

Τα μάτια σου τραγουδούσαν λυπημένα

Κι ήταν καλύτερα που πήγαινα στα ξένα

Να μην θυμάμαι πια, να μην θυμάμαι πια...

Το πρώτο βράδυ, που δεν είχα το φιλί σου

Το χέρι άπλωνα γλυκά να σ' ακουμπήσω

Και όλο ξέχναγα πως είχες μείνει πίσω

Κι όλο περίμενα ν' ακούσω τη φωνή σου

Περάσαν χρόνια, που 'χω να σε δώ

Ξένοι οι άνθρωποι, ξένος και ο καημός μου

Μόνος μου φίλος, ο αναστεναγμός μου

Και μια σκέψη, πως ακόμα σ' αγαπώ

Είχε το γέλιο σου μια συννεφιά

Τα μάτια σου τραγουδούσαν λυπημένα

Κι είναι αβάσταχτο που έφυγα στα ξένα

Σαν σε θυμάμαι πια, σαν σε θυμάμαι πια...

Και ξέβαφαν οι χρωματιστές μέρες, μέχρι που κατέληξαν στο

μώβ

Photo 1: From chepik com

Photo 2: From A Childhood Story by Robert Bossman

Φυλακισμένο κύμα

Τυχαία να μιλάς

Σε λουλούδια, σε δέντρα, σε καρδιάς ξεχασμένης τους χτύπους

Ρομφαία να κρατάς

Να φωτίζεται ο πόνος, ο μόνος, ο χαμένος στης τύψης τους κήπους

Έτσι κι αλλιώς τα κύματα θα φεύγουν

Μ΄ εμάς ξοπίσω τους γυμνούς και χέρια απλωμένα

Μια να τα πιάνουμε και μια να μας ξεφεύγουν

Σαν τα φιλιά σε χείλη σφραγισμένα

Στα μάτια να κοιτάς

Ανθρώπους και μάγισσες πριν σβήσουν στου χρόνου τη χάση

Δίπλα τους σαν περνάς

Πρότου απ΄ τα μάτια, τη φλόγα σου ο πόνος αρπάξει

Έτσι κι αλλιώς τα κύματα θα φεύγουν

Μ΄ εμάς ξοπίσω τους γυμνούς και χέρια απλωμένα

Μια να τα πιάνουμε και μια να μας ξεφεύγουν

Σαν τα φιλιά σε χείλη σφραγισμένα

Κι αφού ποτέ η χούφτα σου, ονειροβάτη πλανεμένε

Δεν θα ΄ναι φυλακή για ένα κύμα

Πάρε για δάκρυ την αλμύρα του, εσύ φυλακισμένε

Για μια δύσκολη στιγμή, για ένα κρίμα

Photo: mt.middlebury.edu/

Το βαγονέτο με το κρυφό όνειρο

Χρόνια πενήντα να μετράς στης γης τα βάθη

είπες κι εσύ "θέλω να ζήσω τ΄ όνειρο μου"

μα κάπως έτσι ξεκινούν όλα τα λάθη

και κάπως έτσι, τρένο έγινες του δρόμου

Είδες τον ήλιο, τα λουλούδια, τους ανθρώπους

κι όλο χαρά είπες "εδώ θέλω να ζήσω"

ξέχασες όμως τη χαρά σου σ' άλλους τόπους,
κι απ' τη σκουριά δεν πάς μπροστά, ούτε και πίσω

Γκρίζες οι πόλεις και οι άνθρωποι πιο γκρίζοι

ο ήλιος κρύφτηκε, πίσω από το τσιμέντο

κι αντί λουλούδια, μια γραμμή άσπρη γυρίζει

πάνω στην άσφαλτο, -στης πόλης πάει- το κέντρο

Ο πιο υγρός κι αληθινός σου εφιάλτης
Φωλιά δεν είχε μες στα έγκατα των βράχων
Είχε μορφή μιας εφήμερης αγάπης
Κέντρο της πόλης και πατρίδα των μονάχων

Photo 1 : wwwindustrieluwagonmineshtml

Photo 2 : JOHN MAHONEY - THE GAZETTE

Μοιάζει ο τρόπος...

Μοιάζει ο τρόπος που κοιτάς παλιό ναυάγιο
Και μια αιώνια σκουριά με καθηλώνει
Με ταξιδεύει σιωπηλά σε τόπο άγιο
Σαν με βυθίζει, με πονά μα με λυτρώνει

Χαμένος χρόνια θησαυρός, καλά κρυμμένος
Που δεν τον ξέβρασε το άτυχο ποστάλι
Απο τα ψεύτικα φιλιά σημαδεμένος
Και χαρακιές στο ασημένιο του ατσάλι

Μοιάζει ο τρόπος που κοιτάς στάχτη που χάνεται
Άσπρα πανιά και άσπρα σύννεφα μαυρίζει
Κι αυτό που κάηκε εκεί που λες δεν πιάνεται
Μ΄ ένα καράβι και βροχής στάλα γυρίζει

Μέσα στις φλόγες θησαυρός, παραδομένος
Στο ιερό σου, επτασφράγιστο μαγγάλι
Όποιος σ΄ αγγίζει απ΄ τη φωτιά σου μαγεμένος
Των εμαθιών σου ναυαγός, στου κύματος τη ζάλη

Photo 1: Wyre wreck -David J. Nightingale

Photo 2: volcano - phawkercom

Photo 3: Pythia - winterscapes

Της Ξενιτιάς

Γείτονες και περαστικοί, ανάψετέ μου το κερί
Ανάψετέ μου το κερί, γιατί βαριανασαίνω
Η αγάπη μου μη μαραθεί, πείτε της μόνο να χαρεί
Απού ψηλά πηγαίνω

Ψηλά ΄ν΄ το άσπρο σύννεφο, ψηλά και το φεγγάρι
Ψηλά της Κυρά - Δέσποινας, το μυρωμένο χέρι
Κι έστειλε μαύρο άγγελο, για να ΄ρθει να με πάρει
Απο τα μαύρα μέρη

Για δεν μυρίζει, ετούτη η γης, θυμάρι κι άγριο μέλι
Εδώ είναι μαύρα τα πουλιά, ήλιος εδώ δε βγαίνει
Γίνηκε μαύρη κι η καρδιά και να χτυπά δεν θέλει
Μόνο να ξαποσταίνει

Μεγάλη μου Παρασκευή, Μεγάλο μου Σαββάτο
Ξημέρωσε με στα ψηλά, Λαμπρή, γλυκό μου Πάσχα
Τι είναι στα ξένα το νερό, πικρό πανάθεμα το
Και λυπημένα τ΄ άστρα

Γείτονες και περαστικοί, ανάψετέ μου το κερί
Ανάψετέ μου το κερί, γιατί γλυκοπεθαίνω
Η αγάπη μου μη μαραθεί, πείτε της μόνο να χαρεί
Απού ψηλά πηγαίνω

Photo 1 : Εκκλησάκι Αγ. Πέτρου, Κάπου στην Αττική

Photo 2 : Απο το film ''Misere au Borinage'' by Joris Ivens, Henri Storck - 1934

Ακούγωντας

Δυνάμεις του Αιγαίου - Σε Μεγάλη Απόσταση

ήχος Β΄ - 1978

Σύνθεση - Χρ. Τσιαμούλης σε ποίηση Οδ. Ελύτη
http://www.box.net/shared/f0aixatadu

Της νύχτας....

Σε χάνω σε μια λάμψη, νύχτα μου

Καθώς ροδίζουν οι κορφές

Απ΄ τα βουνά που αγάπησα

Τον ίσκιο τους σαν είδα

Αυγή λένε την φόνισσα, νύχτα μου
Που δεν την κόβουν αστραπές
Στα χέρια μου την κράτησα

Μονάκριβή μου ελπίδα

Έκρυψα ένα μαχαίρι, νύχτα μου
Το δίστομο τ’ ατσάλι
Μην ήλιος το προδώσει

Και μόνο μου μ΄ αφήσει



Χωρίς φεγγάρι σαν θα ΄ρθείς, νύχτα μου
Και με σκεπάσεις πάλι
Να βγεί να ξεσπαθώσει

Γλυκά να με φιλήσει....

Κάπως έτσι φεύγουν κάποτε οι νύχτες, για να δώσουν τη θέση τους στις μέρες, αυτές που δίχως έλεος δικάζουν.

Β. Παπακωνσταντίνου - Ε. Βιτάλη :

Οι μέρες που δικάζουν http://www.box.net/shared/1p9rq4r1uk

Photo 1: Missile trail at DAWN - Frank Zullo

Συρμάτινες Νύχτες

Ακούω τα βράδυα φωνές απο σύρμα

Τυλίγουν αγάπες, ματώνουν ψυχές

Και σαν ξημερώνει μου λένε τι κρίμα

Ελεύθερος να ΄σαι μπορείς μα δε θες

Κοιμάμαι για λίγο ο ήλιος σαν βγαίνει

Και μ΄ όνειρο κόβω μια στάλα ψυχή

Για λίγο γελάει και λίγο ανασαίνει

Η νύχτα σαν θα ΄ρθει πεθαίνει κι αυτή

Γιατί μου μιλάτε συρμάτινες νύχτες

Συνήθως τις νύχτες ο κόσμος κοιμάται

Συρμάτινες νύχτες, γιατί με πονάτε

Αρπάζω μια λέξη στο πρώτο σκοτάδι

Της δίνω ένα δάκρυ, γλυκά την ποτίζω

Δειλά τη φιλάω της δίνω ένα χάδι

Κι αυτή με τρυπάει το αίμα μου γκρίζο

Το άδειο κρεβάτι κοιτάω και σωπαίνω

Φωνές το τυλίγουν κι απόψε κι εγώ

Για άλλη μια νύχτα τον πόνο υφαίνω

Ως να ξημερώσει και να κοιμηθώ

Κι αν δεν σας μιλάω συρμάτινες νύχτες

Συνήθως τις νύχτες στον πόνο μιλάω

Συρμάτινες νύχτες και τ΄ άστρα κοιτάω

photo 1: From www.eriding.net/media/photos/warfare/caen_mem...

Photo 2 : ''at night'' by sascha Z.

Πόλη μου ψεύτικη

Άσε να σου πω, πόλη μου ψεύτικη
Ότι χάνομαι στους δρόμους και κουρνιάζω σε παγκάκια
Πως τα βήματα μου σέρνω, πως μ΄ αρέσει να σε παίρνω
Χέρι – χέρι ανάμεσα, στα τυφλά σου ανθρωπάκια

Στην τσέπη μου σε κουβαλώ, πόλη μου ψεύτικη
Τριαντάφυλλο απο κήπο, στη βουή σου ποτισμένο
Χαλίκια, χαλικάκια, μες στα βρώμικα ρυάκια
Κεραμίδι κόκκινο, σε μι΄ άκρη σου σπασμένο

Το κάστρο σου ετοιμόρροπο, πόλη μου ψεύτικη
Πολλά τα χρόνια πάνω σου, σε λιώνουν σε γερνάνε
Σε χτίζουν σε κλαδεύουνε, σε πνίγουν και σε κλέβουνε
Κι οι ίδιοι που σ΄ αγόρασαν, οι ίδιοι σε πουλάνε

Άσε με να σου πω, πόλη μου ψεύτικη
Όλοι στη ράχη σου γλιστράν, ξανά θέλουν ν΄ ανέβουνε
Το χώμα σου πατάνε, τις πόρτες σου χτυπάνε
Κι απο την ξενιτιά της μοναξιάς τους, σ΄ αγναντεύουνε

*Photo: ''The Village Fountain'' by jermilex

Ξοφλημένο μου αγγελούδι...

Κάποτε με συνόδευες τις νύχτες
Φτερούγιζες στο πλάι μου στους δρόμους
Και έδιωχνες της λύπης ταχυδρόμους
Σαν έρχονταν φιλί για να μου δώσουν

Φόραγες τα λευκά σου και πετούσες
Έλαμπες με μια απόκοσμη ομορφιά
Κρατούσες μια χαρούμενη καρδιά
Στην Πατησίων σαν με συναντούσες

Ξοφλημένο μου αγγελούδι
Πως μαδήσαν τα φτερά σου
Στο θλιμμένο μου τραγούδι
Πια μαντεύω τη σκιά σου

Κάποτε με κρατούσες απ΄το χέρι
Μου ΄στρωνες φιλιά, να κοιμηθώ
Ψυθίριζες εγώ θα σ΄αγαπώ
και οι νύχτες γινόταν μεσημέρι

Σ΄ έχασα ξαφνικά, θα ΄τανε Μάρτης
Πίναμε σ΄ ένα κρύο καπηλειό
Μα εγώ τα βράδυα ακόμη σου μιλώ
Στον καθρέφτη, των ματιών σου ο χάρτης

Μεθύσαμε κι οι δυό απ΄τη ζωή
Εγώ έμεινα, για πάντα μεθυσμένος
Κι εσύ απ΄ το πιοτό, καταραμένος
Πέταξες του αγγέλου, τη στολή

13/03/06


As soft as now severe, our temper chang'd
Into their temper; which must needs remove
The sensible of pain. All things invite
To peaceful Counsels, and the settl'd State
Of order, how in safety best we may
Compose our present evils, with regard
Of what we are and where, dismissing quite
All thoughts of Warr: ye have what I advise.

From ''Paradise Lost'' by John Milton (Book 2)

Photo by Raquel Giffard (Cemetery in Rome)

Μάρμαρα του ονείρου

Εγώ έχω σταματήσει πια τις λέξεις να σκαλίζω

Για να γενούν αθάνατες, στα μάρμαρα του ονείρου

Μον΄ τις μπαρκάρω αταίριαστες, σε άγνωστα λιμάνια

Φορώντας τα κουρέλια τους κι ένα φιλί τους δίνω

Εγώ έχω σταματήσει πια στους δρόμους να γυρίζω

Παρά γελώ σαν τους κοιτώ, υγρούς και κουρασμένους

Απ΄ τα χιλιάδες βήματα που χρόνια τους στοιχειώνουν

Κι απο μακρυά με τη ματιά, τον στοιχειωμό τους πίνω

Πλανιέμαι σε μια θάλασσα, ξανοίγομαι κι αφρίζω

Κι αν θυμηθώ τον έρωτα, αγγίζω τον βυθό της

Με χούφτες απ΄ την άμμο του, με πλάθω, αλμύρα κλαίω

Στους θάμνους και στα φύκια του να ξεχαστώ μ΄ αφήνω

Εγώ έχω σταματήσει πια τον πόνο ν΄ αντικρίζω

Αφού το σώμα του έκανα, δικό μου κι ούτε αντέχω

Το σώμα αυτό να το θωρώ, σαν η καλή μου να ΄ναι

Μόνο τις νύχτες μου άγρυπνες, μέσα του θε να σβύνω...

Ο Κύριος Χαμόγελος

Σαν περπατά μες στη βροχή, όλα καλά

κι αν τα παπούτσια του είναι τρύπια δεν πειράζει

να πλατσουρίζει στα νερά δεν τον τρομάζει

τον κύριο Χαμόγελο

κι αν στο κατόπι του γαβγίζουν τα σκυλιά

ποτέ μια πέτρα να τους ρίξει δεν αρπάζει

μονάχα στέκεται κι όλο τα κάνει χάζι

ο κύριος Χαμόγελος

μες στην πλατεία τα παιδιά τον κυνηγάνε

κάποιο τον κλώτσησε θυμάται στ΄ αχαμνά

ήταν περίεργο να δεί αν θα πονά

Ο κύριος Χαμόγελος

δίπλα του αδιάφοροι σκυφτοί τον προσπερνάνε

κοστούμια, άνθρωποι γεμάτοι παγωνιά

και σημασία δεν του δίνουνε καμμιά

του κύριου Χαμόγελου

Μόνο Χριστούγεννα κρυμμένος μένει μόνος

μες στην πλατεία Αβυσσηνίας κρυφό μαράζι

ανάμνηση έχει που τον τρώει και τον τρομάζει

τον κύριο Χαμόγελο

ο πιο μεγάλος έρχεται παλιός του πόνος

είχε μια αγάπη και θυμάται να της τάζει

πάντοτε να γελά, να λέει δεν πειράζει

ο κύριος Χαμόγελος, αχ κύριε Χαμόγελε

The Ferryman has been paid

Η αγωνία

κύλησε βουβά, δίπλα στο κέρμα, που έπεσε απο τα ροζιασμένα δάχτυλα.

Έτρεξε για λίγο πίσω του.

Μόλις το είδε να χάνεται μέσα στον μαύρο μανδύα του βαρκάρη, γύρισε τρέχοντας,

εκεί που πάντα ήταν, στην ψυχή.

Μετά απο ελάχιστα δευτερόλεπτα, κερματισμένη η ψυχή ,

κύλησε προς τον μαύρο μανδύα του βαρκάρη.

Και ο μόνος ήχος που ακουγόταν, ήταν ο ήχος που κάνει το κουπί,

χτυπώντας πότε απαλά, πότε αλύπητα

την επιφάνεια του νερού...