Momentito

9 Μαρ 2007

The Ferryman has been paid






Η αγωνία

κύλησε βουβά, δίπλα στο κέρμα, που έπεσε απο τα ροζιασμένα δάχτυλα.

Έτρεξε για λίγο πίσω του.

Μόλις το είδε να χάνεται μέσα στον μαύρο μανδύα του βαρκάρη, γύρισε τρέχοντας,

εκεί που πάντα ήταν, στην ψυχή.

Μετά απο ελάχιστα δευτερόλεπτα, κερματισμένη η ψυχή ,

κύλησε προς τον μαύρο μανδύα του βαρκάρη.

Και ο μόνος ήχος που ακουγόταν, ήταν ο ήχος που κάνει το κουπί,
χτυπώντας πότε απαλά, πότε αλύπητα
την επιφάνεια του νερού...

1 σχόλιο:

Jeny είπε...

Jeny said...
..."Πώς θα 'θελα να πιω απ' την πηγή της λήθης... Μα πάντα βρίσκομαι στην άλλη. Αυτή. Της Μνημοσύνης. Τώρα απ' τα μάτια μου δεν τρέχουν δάκρυα. Τρέχουν κρύσταλλοι. Κατακόκκινοι θρυμματισμένοι κρύσταλλοι..."...

Δύσκολο πράγμα να σε... φτυαρίζει κανείς ανθρακωρύχε μου. Κάθε φτυαριά κι ένα ακόμα άνοιγμα προς τα μέσα (σου) μας που τελικά το βλέπει λίγο φως...
Μη σταματάς τις εξορύξεις σου...

8:31 πμ