Ανεπιβεβαίωτες ακόμη πληροφορίες, αναφέρουν πως ο κυκλώνας Don (πρωτοξάδερφος του Dean) κατευθύνεται προς την Ορυχειούπολη η οποία και πιθανότατα θα πληγεί τις επόμενες ώρες.
Η διάρκεια του χτυπήματος, είναι άγνωστη μέχρι στιγμής, καθώς και τα επακόλουθα που θα έχει στους ''Σταλακτίτες'' της.
Τα κεφάλια μέσα μέχρι να κατακάτσει ο κουρνιαχτός..
Στον αγέρα που θα ‘ρθει, θα μιλήσω για σένα
Να φυσήξει το χθές, ως την άκρη του κόσμου
Σ’ ετοιμόρροπα σπίτια και σε δάση καμμένα
Στον αγέρα που θα ‘ρθει, θα μιλήσω για σένα
Ξέχασα πως να ισορροπώ
Σκοινί τεντωμένο σε νύχτα καθάρια
Και πως να μάθω μόνος να πετώ
Πριν μοναξιές και σκοτεινιές
να γίνουνε ζευγάρια
Στον αγέρα που θα ‘ρθει θα μιλήσω για μένα
Μ’ έναν ψίθυρο μόνο και μετά θα με πάρει
Σε βουνά που απ’ τη γη, δείχνουν να ‘ναι σβησμένα
Για τον άσβεστο κύκλο που τον λέμε φεγγάρι
Ξέχασα πως να κρύβομαι
Αγέλαστος στίχος στης λήθης τ' αμπάρια
Και πως να μάθω πάλι να γελώ
Πριν μοναξιές και σκοτεινιές
να γίνουνε ζευγάρια
Ο αγέρας που θα ‘ρθει, χίλια θα ‘χει ταξίδια
Μες στον κόρφο κρυμμένα, θα ‘χει κι ένα για μένα
Εγώ θα ‘χω έναν χτύπο, λαβωμένης καρδιάς
Όταν φύγει ο αγέρας, θα μιλάει για μας
Στις απαντήσεις που έρχονται μ' ένα φύσημα..
Άγκυρα ρίχνω σε ξένα λιμάνια
Παλιές αγάπες μου
Σας τρώει η ορφάνια
Είναι οι ναύτες μου σακατεμένοι
Κι οι καπετάνιοι μου
Σήμαδεμένοι
Το καράβι που φεύγει μου είπαν
Το βαφτίσαν παλιά νοσταλγία
Ψεύτες προφήτες
Και το πλήρωμα πάλι το βρήκαν
Μεθυσμένο σε κρύα πορνεία
Γλάροι αλήτες
Πανιά σηκώνω και μια παντιέρα
Κρύβει αλμύρα
Αύριο η μέρα 
Νωπές φουρτούνες θα μας ρημάξουν
Ποιοί μας θυμούνται
Ποιοί θα μας κλάψουν
Το καράβι πως φεύγει μου είπαν
Μα δεν τρέχω για να το προλάβω
Κι ότι θυμάμαι
Μαχαιριές που στο στήθος με βρήκαν
Που μου δώσανε να μεταλάβω
Όσα φοβάμαι
22-02-06
Τα έργα είναι όλα του Γιάννη Σταύρου
Τελειώνουν τα παιχνίδια κάποια μέρα
Σε πάρκα και πλατείες, η σιωπή
Ένα παιδί μονάχο ακροβατεί
Κοπάνα απ΄του μυαλού μου τη Δευτέρα
Τελειώσαν τα παιχνίδια μας πατέρα
Κι ας ήσουν τα δικά μου τα φτερά
Θυμάμαι μόνο πια, καμμιά φορά
Ψηλά πως με πετούσες στον αέρα
Οι άγνωστοι, πια κύριο με φωνάζουν
Συχνά αναρωτιέμαι το γιατί
Τα μαύρα μου παπούτσια πως ταιριάζουν
Στο ψέμα αυτό που βάφτισα ζωή
Τελειώνουν κι οι ζωές και μόνο μένει
Ανάμνηση, ξερό κλαρί σπασμένο
Κερί που τρεμοσβήνει ξεχασμένο
Εικόνα απ΄το χρόνο σκουριασμένη
Μεγάλωσα κι εγώ όπως κι οι άλλοι
Βιαζόμουν να προλάβω άραγε τι
Και σ΄ όσα θα με έκαναν παιδί
Τα μάτια κλείνω και γυρίζω το κεφάλι
Οι άγνωστοι, πια κύριο με φωνάζουν
Συχνά αναρωτιέμαι το γιατί
Τα μαύρα μου παπούτσια πως ταιριάζουν
Στο ψέμα αυτό που βάφτισα ζωή
20-02-06
Painting 1: "Shoes" by Earl Robert Janack
2. Van Gogh's painting of the peasant shoes
Υπάρχουν κι αυτές οι μαχαιριές που τις νιώθεις αλλιώς.
Να ξαποσταίνεις τις καρδιές, όπου ΄ναι κουρασμένες
Γλυκό Μαϊστρο να φυσάς, είσαι πλασμένη κόρη
Δελφίνι να παραφυλάς, της μοναξιάς βαπόρι
Να γλυκογέρνεις στις ματιές, τις χρόνια μαραμένες
Να σέρνεις στο φουστάνι σου, τα κρητικά μαχαίρια
Να καταπίνεις τα σπαθιά, που έρωτες ξορκίσαν
Και κοπελιές μονάχες τους, στον Ψηλορείτη αφήσαν
Στο Ίδαιο Άντρο να κρατάς, όσους δεν έχουν ταίρια
Σούστα τρελλή Ρουματιανή, έλα να σου χορέψω
Νύχτες πολλές που σε γρικώ, σε ματωμένη πόλη
Τσι αγάπης που με ξάπλωσε, είναι βαρύ το βόλι
Λίγη θωρώ παρηγοριά, μα πούθε να την κλέψω
Κυρά μου ακριβοθώρητη και νεραϊδοπλασμένη
Θα ΄ρθω στην Άγια Ρούμελη, μήπως και σ΄απαντήσω
Τα μάθια μου πως ομπριούν ξανά ν΄ανεστορήσω
Τι έρωτες που συνείκασα, αγάπη μια μου μένει.....
Νεραϊδής : Νεραϊδοπαρμένος
Ρουματιανή Σούστα : Μια παραδοσιακή μορφή της σούστας
(Κρητικός χορός), που χορεύεται μόνο από άντρες
και διακατέχεται από έντονο πολεμικό πνεύμα.
Ιδαίο Άντρο: Το Δικταίο Άντρο στο οροπέδιο του Λασιθίου
είναι σύμφωνα με τη μυθολογία, ο τόπος γέννησης του Δία.
Κατά το μύθο, ο Δίας έμεινε στο Ιδαίο Άντρο,
στον Ψηλορείτη μέχρι την ενηλικίωσή του.
Ομπριώ: Η αρχ. ελληνική λέξη όμβρος (νεροποντή), έγινε ομπρά και το ομβρέω,
ομπριώ.
Ανεστορίζω: Ανεστορούμαι και ανεστορίζω,
σημαίνει θυμούμαι και διηγούμαι.
Συνεικάζω: Συγκρίνω
18/02/06
Για τους φίλους που βρίσκονται απο χθές (03/08/07), κάπου κοντά στην Άγια Ρούμελη και το Φραγκοκάστελλο
Για την φίλη Silia που με ταξιδεύει, με συγκινεί και με έμπλεξε στο ''παιχνίδι'' των προορισμών.
Ένας είναι ο παραπάνω..
Και τέλος στον ''νησιώτη'' που επιδίδεται σε ''γιόγκα'', ανάμεσα στ' αστέρια (και μάλλον και σε βουτιές). Να προσέχεις τις Νεράϊδες.
Μην σταματήσεις, μη
Σταματάνε τα κοχύλια να μυρίζουν θάλασσα
Σαν είναι στη στεριά
Μα είναι παιδιά της
Κι αν τ΄αφήσεις στην κουζίνα δίπλα στο αλάτι
Θ΄ακούσεις το κύμα, κάποτε
Μην σταματήσεις, μη
Σταματάνε να ερωτεύονται οι άνθρωποι
Σαν πονέσουν
Μα μπροστά σε μια φαρέτρα αν βρεθούμε
Ένα βέλος στο σώμα μας θα μπήξουμε
Σίγουροι... αλλοίμονο
Μην σταματήσεις, μη
Σταματάνε οι πεταλούδες τη νύχτα να πετάνε
Σαν σκοτεινιάζει
Μα αρχίζουν πάλι
Αν δούνε φώς, μαγεμένες φτεροκοπάν
Στον θάνατό τους, αφήνονται
Μην σταματήσεις, μη
Σταματάνε οι καρδιές να χτυπάνε
Στον χαμό μας
Μα οι μνήμες τους
Άϋλες στροβιλίζονται, κλείνουν το μάτι στην ψυχή
Και αθάνατες, γίνονται
Μην σταματήσεις, μη
Σταματάει ο πόλεμος, για λίγο
Μέχρι τα σπαθιά μας ν΄ακονίσουμε
Μέχρι να γεννηθεί το επόμενο παιδί
Που δεν το ξέρει
Αλλά στον πόλεμο, θα χαθεί
Άκουσέ με...
Μην σταματάς
15/02/06
Photo 1 : Jeanette Sendler from 'Sound and Suspension'
Photo 2 : "Blue" "Shadow" "War"
Έχω ιδέες, μα δεν είναι αρκετές
Έχω και νύχτες, όμως είναι μισές
Χωρίς εσένα
Έχω τον πόνο μου, μα ποιός να νοιαστεί
Όλοι μου λέν, σε λίγο θα ξεχαστεί
Μα είναι ψέμα
Κι έτσι φεύγω κι εγώ κάθε νύχτα στο φεγγάρι
Έτσι βλέπω τη γή και τον πόνο μου μακριά
Αν κοιτάξεις ψηλά ο ύπνος πριν σε πάρει
Έχω πει στο φεγγάρι να σου χαμογελά
Έχω γνωστούς, όμως φίλο κανένα
Έχω φιλιά όμως πάνε χαμένα
Χωρίς εσένα
Έχω αλήθειες, μα ο κόσμος τρομάζει
Τα όνειρά μου πάντα θέλει ν' αλλάζει
Που 'ναι κρυμμένα
Κι έτσι φεύγω κι εγώ κάθε νύχτα στο φεγγάρι
Έτσι βλέπω τη γή και τον πόνο μου μακριά
Αν κοιτάξεις ψηλά ο ύπνος πριν σε πάρει
Έχω πει στο φεγγάρι να σου χαμογελά
Έχω μια ελπίδα, την κρατάω στα σκοτάδια
Έχω δυό μάτια που μου φαίνονται άδεια
Χωρίς εσένα
Έχω έναν χάρτη στην ψυχή μου απλώσει
Μα τα σημεία που με είχαν λυτρώσει
Είναι σβησμένα
10/02/06
Photo 1 : www.eyrolles-serveur.com/concours_astrophoto/...
http://www.indyprops.com/pp-goonmap1.jpg
Αυτοί που τη μνήμη σου σκύλεψαν, δεν έχουν αίμα, νερό κυλάει μέσα τους.
Ξεπλένει τις βρώμικες σκέψεις τους – παρωδία ζωής – σε Ασιατικό κουκλοθέατρο. Καταβροχθίζουν το είναι, το ήταν, το θα είναι των μόνων και των λησμονημένων ακέφαλων σωμάτων.
Ω πόσο γλυκός ο πόνος είναι όταν δεν του αντιστέκεσαι.
Πόσο μαύρη η μελαγχολία, όταν οι λάμπες βαμμένες είναι μαύρες.
Ανταρτοπόλεμος, στεγασμένος σε εκκλησίες, πλατείες, παγκάκια.
Σε μπαρ ξεχασμένα απ΄ την ανάμνηση που σερβίρουν, σε επιμελώς βρώμικα ποτήρια λήθη.
Ερωτήσεις χωρίς ερωτηματικά, χωρίς λέξεις, μόνο με βλέμματα που διαρηγνύουν το κενό. Αυτό ήταν η ζωή σου.
Ερωτήσεις χωρίς ερωτηματικά.
Έρωτας με την ιδέα του έρωτα.
Ελπίδα χωρίς αιτία ύπαρξης...
Η μόνη φορά που το ρίσκο σου γδύθηκε και μπήκε κάτω απ΄ τα σκεπάσματα,
έτσι όπως γεννήθηκε, τρέμοντας μήπως και του αφήσουν σημάδι,
η μόνη φορά,
ήταν τότε που σε φίλησα στο στόμα.
Photo: THE SHADOW THEATER OF ANAPHORIA
«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»
(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)
«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»
(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)
Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.
Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.
Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.
Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.
«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»
(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)
Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:
«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»
Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:
* ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ
* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ
* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ
* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.
* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ
ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.
* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ
ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.
Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων
(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").
ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ
Videos - YouTube
Μια ιστορία θα σας πω
Με άλλα λόγια
Εξαιτίας σου..Γιατρέ μου!
This one is for Amalia (English Version)
Σβήνουν πονώντας τα σύννεφα
κύλησε δάκρυ, σταγόνα βροχής
να 'ναι ταξίδι καινούριας αρχής
να είχα ψυχή να σου έγνεφα
χτυπούν γελώντας απάνθρωποι
αντοχή, αντοχή, αντοχή
να 'ναι ταξίδι σε άλλη ζωή
σε ζωή που είναι αδύναμοι οι άνθρωποι
σε μιαν άκρη κουρνιάζω μαρμάρινη
τα λουλούδια να δώ πως πεθαίνουν
στο ταξίδι το ίδιο να φεύγουν
τη ζωή χαιρετώντας την γυάλινη
Στερνό αντίο, στην Αμαλία Καλυβίνου
Θέλω να κλάψω, μα δεν ξέρω για ποιόν
Σαν βλέπω τους ανθρώπους που αόρατοι περνάν
Και δεν κοιτάν
Ίδιοι φαντάσματα το δρόμο τους που χάσαν
Ζωή πως είχαν μέσα τους ξεχάσαν
Και δεν τους νοιάζει απο που ήρθαν
Και που παν
Θέλω να φύγω, μα δεν ξέρω για που
Τους δρόμους μου, σου χάρισε μια λέξη
Άδειασε η σκέψη
Κι είναι κρυφή της μοναξιάς μου η λιτανεία
Φωνή που λείπει, απο μια βουβή ταινία
Που οι ηθοποιοί της την ελπίδα μου 'χουν κλέψει
Θέλω τον ήλιο, μα μου έχει κρυφτεί
Χάνονται δυο χαμόγελα, μες στο πυκνό σκοτάδι
Γίνονται νύχτα
Στο πάτωμα της θλίψης μου παγώνει
Η ανάγκη μου όλο και πιο μόνη
Πιασμένη πάλι σε παγίδα
Στου νου τα δίχτυα
Έγιναν κόκκινα τα φώτα έξω απ’το σπίτι
Που μεγαλώσαμε και ζήσαμε παλιά
Και την γλυκειά μας την κυρία Αφροδίτη
Τώρα φωνάζουνε πουτάνα τα παιδιά
Και στην αυλή της κυρά – Νίκης, στη λιμνούλα
Έχουν ψοφήσει τα χρυσόψαρα καιρό
Μόνο μια σύριγγα στου κήπου την ακρούλα
Παίζει τα βράδυα, τον κρυμμένο θησαυρό
Αν θα βρεθείς Ελένη κάπου στην Αθήνα
Να μην περάσεις απ’ το σπίτι το παλιό
Κράτα καλύτερα στη σκέψη σου εκείνα
Που σου θυμίζουνε βαζάκι με γλυκό
Μες στο δρομάκι, που πιανόμασταν στα χέρια
Και αντηχούσε μόνο γέλια παιδικά
Τώρα αστράφτουνε τις νύχτες τα μαχαίρια
Και είδα αίμα στης Σοφίας τα σκαλιά
Κάθομαι πια στο καφενείο της γωνίας
Που πίναμε ούζο Κυριακή, καμμιά φορά
Και πρωτοφίλησα στο στόμα τη Μαρία
Μα δεν μιλάει εδώ, κανείς Ελληνικά
Αν θα βρεθείς Ελένη, κάπου στην Αθήνα
Μην πλησιάσεις στην παλιά την γειτονιά
Άσε ένα δάκρυ σου, αν θές για όλα εκείνα
Που αγαπήσαμε και δεν υπάρχουν πια...
