Γράμμα στην απουσία (Μετά τον πόλεμο)

Καληνύχτα καρδιά μου, τη χλαίνη μου βγάζω
Το τουφέκι απ΄ τον ώμο και τις σφαίρες στοιβάζω
Στο τραπέζι που τότε, τα μαλλιά σου ακουμπούσες
Και στα χέρια μου το αίμα, με δάκρυα κοιτούσες

Τότε που έλαμπαν μόνο, με βροντές και με κρότο
Οι ζωές χτυπημένες απ΄ τον ίσκιο τον πρώτο
Μοιραζόταν παντού και γινόταν κομμάτια
Μοιραζόταν κι η θλίψη που είχες στα μάτια

Πως πονούσες δεν είδα, πιο πολύ κι απ΄ τον πόνο
Της ψυχής του στρατιώτη που τον άφηνε μόνο
Και σιωπούσες με θρήνο, όταν όλα τελειώναν
Κι έξω κόκκινα χιόνια, που βογγούσαν σαν λιώναν

Καληνύχτα καρδιά μου, το γράμμα μου αφήνω
Πάνω στ΄ άδειο τραπέζι και λέξη δεν σβήνω
Στο τραπέζι που τότε, τα μαλλιά σου ακουμπούσες
Και στα χέρια μου το αίμα, μόνο το αίμα κοιτούσες...


anthrakoryxos © 09-01-2007 @ 02:33

Καλπασμός

Μοιράζω, πικραμένα χαμόγελα
Σε πεσμένους αγγέλους, τα φτερά τους ν΄ ανοίξουν
Χαράζω, φωτεινές αναμνήσεις
Σ΄ αγκαλιές απο πάγο, τις καρδιές να φωτίσουν

Μέσα στον κόσμο μου, τον αιρετικό
Γυμνός καβαλάρης, χαλινάρι έχω λεία
Της αγάπης το δικό μου μερτικό
Ολημερίς γυαλίζω, σιδερένια πανοπλία

Πιστεύω, σ΄ ολοστρόγγυλες λέξεις
Που μιλάν στο φεγγάρι και πανσέληνος γίνεται
Μαζεύω, ψιχουλάκια φιλιά
Τα πουλιά να ταϊζω, η ψυχή μου ν΄ αφήνεται

Μέσα στον κόσμο μου, τον αιρετικό
Γυμνός καβαλάρης, χαλινάρι έχω λεία
Και της αγάπης το δικό μου μερτικό
Ολημερίς γυαλίζω, σιδερένια πανοπλία


anthrakoryxos © 07-01-2007 15:24

Painting: P.Zoumpoulakis

Έχει ο πόνος

Έχει ο πόνος μου γραφή
Απόψε και φαρμάκι
Έχει πικρή αναπνοή
Και μια ψυχή μοναχική, που γέρνει στ΄ αεράκι

Έχει η ζωή μου μυστικά
Φαντάσματα που βγαίνουν
Τις νύχτες σαν βεγγαλικά
Φέγγουν κι αόρατα φτερά, ψηλά το ψέμα παίρνουν

Και δεν υπάρχουν γειτονιές, μοναχικά να τραγουδήσω
Στέκουν και κλαίνε στις γωνιές, άνθρωποι σαν κι εμένα
Κι όλοι ζητάν ότι κι εγώ, μόνους να τους αφήσω

Έχει ξημέρωμα η καρδιά
Μα πρώτα έχει σκοτάδι
Μια κρύα, αγέρωχη αγκαλιά
Να σε κρατά στο πουθενά, να σε γελά το βράδυ

Έχει ο πόνος προσευχή
Τις λέξεις παγιδεύω
Κατάρα έχουν και ευχή
Τραγούδι μέσα στη σιωπή, σ΄ όσους Θεούς πιστεύω

Και δεν υπάρχουν γειτονιές, μοναχικά να τραγουδήσω
Στέκουν και κλαίνε στις γωνιές, άνθρωποι σαν κι εμένα
Κι όλοι ζητάν ότι κι εγώ, μόνους να τους αφήσω

anthrakoryxos © 26-11-2006@02:42

Σε χρόνια αθώα

Ήταν σε χρόνια αθώα, μυρωμένα
που σου ΄στελνα φιλιά να βαλσαμώνεις
σε στίχους με ακρώνυμα σπασμένα
τα έκρυβες για να μη με λησμόνεις

Ανάβανε κρυφά για μας λαμπάδες
του έρωτα οι Άγιοι κι οδοιπόροι
περνάγαμε απο πέτρες Συμπληγάδες
φτωχοί αλλά γενναίοι θαλασσοπόροι

Και κάτι Κυριακές, πως καρτερούσες
στο Λούνα Παρκ τον κόσμο να τρελαίνεις
απ΄ όλα τα παιχνίδια προτιμούσες
στου τρόμου το τρενάκι ν΄ ανεβαίνεις

Φοβόσουνα και ήθελες θυμάμαι
στα χέρια μου πουλάκι να κουρνιάζεις
άραγε τώρα σε ποια τρένα να γυρνάνε
οι φόβοι που δεν ήθελες ν΄ αλλάζεις

Ήταν σε χρόνια αθώα, μυρωμένα
που σου ΄στελνα φιλιά να βαλσαμώνεις
και μέσα σε βιβλία αραχνιασμένα
τα έκρυβες για να μη με λησμόνεις

Του κόσμου την αγάπη όλη χωρούσες
και κάτι Κυριακές, σκέψη γλυκαίνεις
που απ΄ όλα τα παιχνίδια προτιμούσες
στου τρόμου το τρενάκι ν΄ ανεβαίνεις

anthrakoryxos©26-10-2006@07:11

Τυφλή Ματιά

Βλέπω τις νύχτες να φοράν τα γιορτινά τους
και να χορεύουν με τη σκέψη σου αγκαλιά
μουντό ξημέρωμα να σβήνει στη ματιά σου
όταν το βλέμμα σου φοράς απ΄ τα παλιά

χιλιάδες θύμησες, γνωστοί άγνωστοι τόποι
πόλεις ερείπια που στέκονται γυμνά
εκεί που ξαγρυπνούν κρυφοί σου πόθοι
πλάι σε ποτάμι που χρυσά έχει νερά

αργοπατάς ελάφι άγριο μεθυσμένο
πάνω στα φύλλα τα ξερά του φθινοπώρου
σ΄ αρχαίο ναό σώμα γυμνό και μεταξένιο
ενός πολέμου, τρόπαιο να ΄ναι νικηφόρου

βλέπω τις νύχτες να φοράν τα γιορτινά τους
σ΄ ένα πλατάνι ανεβασμένη να τις βρίσκεις
μέσα στο χέρι σου τ΄ αστέρια, τα παιδιά τους
σαν ξωτικό ή γυνή, ποτέ σου να μη θνήσκεις

αυτά που αιώνες είν΄ ακουμπισμένα
επάνω σε κρυφή, άδολη γη
να γίνονται με το κορμί σου ένα
λάμψη ψυχής, τόπος γιορτής και προσταγή

βλέπω τις ερημιές πάνω στα τρένα
μαντήλια να κουνάνε στους ανθρώπους
κι αυτά που έχτισε η μοίρα τους με κόπους
μοιάζουν με όνειρα στο νου σφιχτοδεμένα

σαν πόση σημασία έχει τι βλέπω
πόσο ο τυφλός το φως μπορεί να δεί
το μέσα μου έχει μάτια στη βροχή
μα να με κυβερνά του επιτρέπω


anthrakoryxos © 21-10-2006 @ 03:04

Photo: www.devinatart.com - Viscoza

Σε τραγουδώ

Όσα χρεώνω στους ουρανούς
εκεί ψηλά, μετέωρα θα μένουν
και τα πουλιά, πλάι στους λυγμούς
θα φτερουγίζουν, θα κοιτάν και θα σωπαίνουν

Λείπεις για λίγο, μα είναι πολύ
ξεφτίζει ο χρόνος, προσπερνά και δε μ΄ αγγίζει
μ΄ αθιβολές που στάζουν δάκρυ και χολή
φτιάχνω κι απόψε ένα χαμόγελο που τρίζει

Αν με κοιτάς απ΄τη γωνιά
που σ΄ έχει εξορίσει η φυλακή σου
στείλε μου λίγη παγωνιά
μήπως ζεστάνει η ψυχή σου
στα όνειρα σου αν με φιλάς
που κρύβεται τις νύχτες η φυγή σου
κρύψε ένα όνειρο για μας
στο μοναχό, ακοίμητο φιλί σου

Εσένα που δε γνώρισα ποτέ
φωτιά μες της ψυχής μου το ασήμι
ήλιε χλωμέ μου, ήλιε κρυφέ
παλιάς ζωής απέθαντης, μόνη μου μνήμη

Δεν έμαθες ποτέ τι γεύση έχει
το δάκρυ που μου αλμύρισε τ΄ αχείλι
σύννεφο η σκέψη μου και πάντα βρέχει
μες στο τραγούδι μου, που απλώνεται το δείλι

anthrakoryxos © 15-10-20060 3:22

Photo: www.chesscentral.com/.../river-of-time.jpg

Δυό δάκρυα

Την πόρτα σου περνούν συλλαβιστά
απόψε δυό θλιμμένες καλησπέρες
δυό δάκρυα κι αυτά γονατιστά
στα μάτια μου που φώλιαζαν για μέρες

κι εσύ αλλού, σε πέλαγο
και σε λιμάνι μακρυνό
εσύ σε άλλους ουρανούς
σ΄ ανήλιαγους εσπερινούς

που τα φυλάς και που τα κρύβεις
τα μάτια σου, κοχύλια σου
και τα σφιγμένα χείλια σου
που τα φυλάς και δε γελάς
που τα φυλάς και δε μιλάς

τη σκέψη σου αγκάλιασα γλυκά
μα μ΄ έσπρωξαν οι μαύρες μου Δευτέρες
δυό δάκρυά, σου φύλαξα ζεστά
στα μάτια μου που φώλιαζαν για μέρες

την πόρτα σου περνούν, μα ειναι σβηστά
καντήλια που ΄ν΄ το λάδι τους σωσμένο
με ονόματα που κάψαν σκαλιστά
απο ξωκλήσι που ΄χουν φύγει ρημαγμένο

κι εσύ αλλού, σε πέλαγο
και σε λιμάνι μακρυνό
εσύ σε άλλους ουρανούς
σ΄ ανήλιαγους εσπερινούς

που τα φυλάς και που τα κρύβεις
τα μάτια σου, κοχύλια σου
και τα σφιγμένα χείλια σου
που τα φυλάς και δε γελάς
που τα φυλάς και δε μιλάς

anthrakoryxos © 12-10-2006 @ 02:49

Η μοναξιά του κόσμου

''Υπάρχει μιά συνέχεια σε όλα. Ακόμη κι αν αυτή είναι ασπρόμαυρη αφίσα σε στύλο της ΔΕΗ αγγελτηρίου. Continuemos''

Όπου οι σκόρπιες σκέψεις μου, υπόγεια αγκαλιάζουν
μοίρες που δεν τις βάφτισαν, αθώες ζωές δικάζουν
όπου γαλέρες μοναξιάς, σε νόστο αρμενίζουν
εκεί φοβέρες των θεών, γαλέρες θα βυθίζουν

θα ταξιδέψω, νύχτα μου
και θα βουλιάξω, φως μου
και μες στα τρύπια δίχτυα μου
η μοναξιά του κόσμου
όλου του κόσμου

Άγριο φεγγαρόφωτο, τις νύχτες που δεν μ΄ είδες
και του Θυέστη τα παιδιά, φαντάσματα, Ατρείδες
να με καλούν στο δείπνο τους, τραγούδια να τους φτιάξω
πόνους κι αγάπες ξόρκισα τη μοίρα τους ν΄ αλλάξω

Εκεί στο μισοσκόταδο, στα τείχη των Κυκλώπων
παραφυλάν τον έρωτα, λείψανα των ανθρώπων
τους άθλους του ο Ηρακλής, ξεχνά και σιγοκλαίει
φωτιά στα μάτια, στην καρδιά και σ΄ όσα η νύχτα λέει

Ταξίδι σ' έχω, νύχτα μου
και βούλιαγμα είσαι, φως μου
στ' αναίτια ξενύχτια μου
η μοναξιά του κόσμου
όλου του κόσμου

anthrakoryxos © 11-10-2006 @ 02:27

Ερχομός

Θα έρθει, η ομίχλη κι εγώ θα κοιτάζω μέσα της
προσπαθώντας να διακρίνω αν τα μάτια σου είναι οι σπίθες που βλέπω
βαδίζοντας προς τα εμπρός...

Θα έρθει η νύχτα κι εγώ θα χάνομαι μέσα της
προσπαθώντας να διακρίνω το φόρεμά σου στην άκρη του γκρεμού
βαδίζοντας προς τα εμπρός...

Θα έρθει η άνοιξη κι εγώ θα νομίζω χειμώνας
προσπαθώντας να φτιάξω χιονάνθρωπους απο γρασίδι
Παγωνιά ψυχής...

Θα έρθει η συγνώμη κι εγώ θα πέσω μέσα της
προσπαθώντας να διαβάσω τ' όνομά της, μα συγνώμη θα ΄ναι
κι εγώ μέσα της...

Θα έρθει και η θάλασσα, με αγάπης μορφή
σε φιλί κυματογελώντας μου
καθώς θα βαδίζω προς τα εμπρός...

Και ο θάνατος, να με αποκοιμίσει
με νανούρισμα να λέει πόσο μάταια όλα.
Εγώ ήδη νεκρός, θα ονειρεύομαι το πρόσωπό σου...




anthrakoryxos © 10-10-2006 @ 17:37

Τα μακρινά, ο χρόνος ξένα τα βαφτίζει

Ήτανε σαν ν’ αντίκριζα τον ήλιο
Τα μάτια σου φωτιές μα κι αστρανάμματα
Έχασα το πολύ μα και το λίγο
Πρώτη βροχή μου αιώνια προσανάμματα

Σ’ ένα τραγούδι σ’ έκλεισα πριν φύγω
Μουρμουρητό θνητό, σε ξένη γη
Κάθε πρωί τα μάτια μου να στύβω
Που κάθε βράδυ τα ‘πιανε η βροχή

Χώμα δε θα βρεθεί για να φιλήσω
Λέξη δε θα ‘χω σ’ άνθρωπο να πω
Τα μακρινά, ο χρόνος ξένα τα βαφτίζει
Ο γυρισμός πικρός κι αυτός και που ν’ αφήσω
Τραγούδι ήλιο, χρόνια που χρωστώ
Τώρα δεν ξέρω η μοναξιά σου που γυρίζει

Κουράστηκε και το χαμόγελό μου
Σκούριασε απ’ τα τόσα μου ταξίδια
Και λαμπυρίζει μόνο στ’ όνειρό μου
Τα βλέμματά μας που ‘ναι αγέραστα και ίδια

Μας μένει μόνο η γλώσσα της ψυχής
Κι έχει για φόντο αεροπλάνα και διαδρόμους
Να κουβεντιάζουμε, σταγόνες της βροχής
Λέξη παλιά, ξανά στους πρώτους δρόμους

Τίποτα πια δικό μου να γυρίσω
Ζωή παραθυρόφυλλο κλειστό
Τα μακρινά, ο χρόνος ξένα τα βαφτίζει
Ο γυρισμός πικρός κι αυτός και που ν’ αφήσω
Τραγούδι μόνο, χρόνια που χρωστώ
Τα μακρινά ο χρόνος μόνα τα βαφτίζει

Σε αλλοτινούς καιρούς

Σε φανταζόμουν σ΄αρχαίας πόλης τις μετώπες
Εκεί που κάποτε περνάγαν στρατιώτες
Περήφανοι, αντρειωμένοι ή νεκροί
Έτσι κι εσύ

Σ΄ ονειρευόμουν σ΄ αρχαία θέατρα να υψώνεις
Χέρια και τους Θεούς να χαμηλώνεις
Κραυγή απ΄ τα στήθια να χεις σκηνικό
Κραυγή κι εγώ

Ιέρεια που γεννήθηκες
Σε λάθος εποχή
Ζωή θα ζεις εδώ μισή
Σ΄ ενα χρησμό χωρίς δαφνόφυλλα
Γραμμένο σ΄ έναν τοίχο
Με σπρέυ, φυλακή, χρωματιστή

Απέριττη, λιτή και σκοτεινή μέσα στο φως σου
Θαρρείς φεγγάρι η λάμψη των ματιών σου
Με ταξιδεύει Αφροδίτη κι Αθηνά
Παντοτινά

Ταγμένη σε μια πόλη που ποτέ δε θα γνωρίσεις
Ως σου ΄πρεπε γλυκιά κυρά μου να φιλήσεις
Ψηλά σε πολεμίστρες το σταυρό
Που θα φορώ

Πριγκίπισσα ματώνεις
Σε λάθος εποχή
Ζωή θα ζείς εδώ μισή
Σε προφητεία φιλί που ανασταίνει
Γραμμένη σ΄ έναν κέδρο
Μ΄ έναν σουγιά, σε ξύλινο κορμί

20-05-06

Photo 2: Daily scene files

Το κρυφτό

Ιδανικό, θα πει κρυφτό
Με τον χαμένο σου εαυτό
Και μ' ότι δεν υπάρχει
Να θες να βρεις τον ουρανό
Απο της γης τα βάθη

Θα πει τον βράχο να τρυπάς
Να λες σε λίγο φτάνω
Κι όλο να μπαίνεις πιο βαθιά
Να ΄ν΄ όλα γύρω σκοτεινά
Να ΄ναι χαμένη η μάχη

Οι ζωές που γυρίσαν τα πέλαγα
Στη στεριά παραφρόνησαν
Μου το ΄πανε και γέλαγα
Το κύμα σαν μου γνώρισαν

Με το πανί, και τον καιρό
Τσιγάρο στρίβω μοναχό
Φυσάει και δεν ανάβει
Κι άγριο χορεύουνε χορό
Του καραβιού μου οι σκλάβοι

Σε φινιστρίνι ανοιχτό
Ορίζοντας γαλάζιος
Αν στη στεριά παραπατώ
Έχω παράθυρο ανοιχτό
Δεν με κρατάει κάβος

Οι ψυχές που γυρίσαν τα πέλαγα
Στη στεριά παραφρόνησαν
Μου το ΄πανε και γέλαγα
Το κύμα σαν μου γνώρισαν

02/05/06

Painting: kalafineart.com

Την ψυχή μου έχω κρύψει για τον πόλεμο

Τα χέρια σου ψαλίδια, μου κόβουν τα φτερά
Κι ύστερα με χαιδεύουνε, χαράζουν τρυφερά
Το όνομά σου στο ερείπιο κορμί μου
Αργά το κομματιάζουνε, να βρούνε την ψυχή μου

Μα εγώ την έχω κρύψει, σ΄ ένα σάλπισμα
Ενός αλήτη φουκαρά, μικρού ανέμου
Στης νιότης μου, τον βρήκα πρώτο άνθισμα
Θύμα σαν έπεσε παλιού ιερού πολέμου

Μην πείς το όνομά σου σε κανέναν
Ζητιάνευες και σου ΄δωσα μια ψυχή, σκεπάσου
Να τη φοράς όταν φυσάς, τα βράδυα τρελαμένα
Έρχεται πόλεμος ξανά, το ξέρω, ετοιμάσου

Υπνωτισμένος δαίμονας, ο έρωτας που φέρνεις
Μιλάει ακατάληπτα, μα τίποτα δε λέει
Σ΄ ένα και μόνο βήμα σου με σέρνεις
Και μαγεμένος δε ρωτώ, που χάνομαι τι φταίει

Διαβάζεις πάλι ποιήματα, που έγραφα παιδί
Η μοναξιά κατάματα, κάποτε με κοιτούσε
Ψάχνεις το ξέρω, αν μου ΄μεινε ψυχή
Σε γράμματα που μου ΄στειλε, κάποια που μ΄ αγαπούσε

Μα εγώ την έχω κρύψει, σ΄ ένα σάλπισμα
Ενός αλήτη φουκαρά, μικρού ανέμου
Στης νιότης μου, τον βρήκα πρώτο άνθισμα
Θύμα σαν έπεσε παλιού, ιερού πολέμου

Μην πείς το όνομά σου σε κανέναν
Ζητιάνευες και σου ΄δωσα μια ψυχή, σκεπάσου
Να την φοράς όταν φυσάς, τα βράδυα τρελαμένα
Έρχεται πόλεμος ξανά, το ξέρω, ετοιμάσου


27-04-06

Οι άδειες μέρες

Σκιρτούν οι αισθήσεις
Βγάζουνε, μικρές φωνές, απόλαυσης
Κι ύστερα χάνονται, μην και τις αγαπήσεις
Στο δρόμο μιας ιδανικής, δικής τους κόλασης

Πονάει το σώμα
Υποφέρει, στερημένο απ' τις αισθήσεις
Τρέμει τ΄ αχείλι, φιλοδίψασε το στόμα
Δε φτάνει ο έρωτας, που ζεί σε παραισθήσεις

Άδειο χωριό, σωστό ρημάδι
Κορμί λειψό, δε νοιώθει χάδι
Που ΄ναι οι έρωτες, να το φυλάξουν
Καημοί και πόνοι, μην το προφτάσουν

Μόνος σαν είσαι
Μοναχός, θεούς κι ανθρώπους βρίζεις
Κράτα τον πόνο, τα μάτια κλείσε
Στην μοναξιά, συνήθως τ΄ όνειρο γκρεμίζεις

Κόμπος ν΄ αφήσει
Να μη γυρίσει, μακρυά, απ΄ τα δυό σου μάτια
Γλυκιά που είν΄ η προσμονή, κανένας μην τη σβύσει
Μήπως κολλήσουν κάποτε, τα χίλια σου κομμάτια

Άδειο χωριό, σ΄ άδειο κιτάπι
Ήταν γραφτό σου, να μένεις μόνος
Σου δώσαν οι έρωτες, ψωμί κι αλάτι
Ψωμί, αλάτι κι ύστερα ο πόνος


26-04-06

Photo: Meneksedia blog

Αγιοκέρι μου

Πως φωτίζεις μες στη νύχτα
Αγιοκέρι μου
Με τη φλόγα σου ζεσταίνεις
Το νυχτέρι μου

Γιατι καίς κι ας είσαι μόνο;
Αγιοκέρι μου
Χόρτασε η φλόγα πόνο
Πιασ΄ το χέρι μου

Κι αν καώ θα γιατρευτώ
Άγριο ταίρι μου
Μόνο θέλω λίγο φώς
Αγιοκέρι μου

Να ΄ταν ν΄ ανοίξεις τα φτερά
Περιστέρι μου
Λάμψη στη μαύρη μου ζωή
Αγιοκέρι μου

19-04-06

Πυροφάνι

Στη σάπια βάρκα σου
Με χρώμα κόκκινο ζωγράφισες μια λέξη
''Ελπίδα'', τα γινάτια σου
Σάπια η βάρκα σου, πόσο ν΄ αντέξει

Φακός στο χέρι σου
Κάθε νύχτα ανάβει, τον βυθό φωτίζει
Λένε στα μέρη σου
Μες στο σκοτάδι, κράτα κάτι να γυαλίζει

Βγαίνεις πυροφάνι
Καρδιές ψαρεύεις
Τ΄ ανθρώπινο χαρμάνι
Γελάς μα το ζηλεύεις

Στη μαύρη σπηλιά σου
Με ξύλα βρεγμένα, θές φωτιά ν΄ ανάψεις
Βρεγμένη η αγκαλιά σου
Πάγος η καρδιά σου, τι μπορείς να κάψεις

Σανίδα να σπάσεις
Κόκκινα γράμματα ν΄ αρπάξουνε φωτιά
''Ελπίδα'' να κεράσεις
Τους μαύρους τοίχους, που κερνάνε μοναξιά






Βγήκαν πυροφάνι
Σκιές, φωτιές
Τ΄ ανθρώπινο χαρμάνι
Καίει μοναξιές


16-04-06

Καληνύχτα με ειδικό βάρος

Η ζωή έχει πλάκα..




Έτσι δεν είναι ρε Σωκράτη;

Ο Γιάννης της φωτιάς

Συχνά πυκνά, με σταματάς στο ίδιο δρόμακι
Τσιγάρο ζητάς, μου γνέφεις και πας, που πας
Αρβύλα στρατιωτική, που έλιωσε φοράς

Κι ένα ταγάρι κόκκινο στον ώμο

Συχνά πυκνά, ξυπνάς στο ίδιο παγκάκι
Μιλάς στα πουλιά τους λές τ΄ αγαπάς και πάς
Σε δρόμο μόνο εσύ που ξέρεις, της καρδιάς

Δακρύζουνε τα μάτια απ΄τον πόνο

Σε φωνάζουν Γιάννη της φωτιάς
Μα δε γυρνάς, δεν τις γνωρίζεις των ανθρώπων τις φωνές
Και είναι η μόνη μέρα που γελάς, όταν ανάβουνε τ΄ Αι Γιάννη τις φωτιές

Ένα κουβάρι έχεις στην τσέπη μπερδεμένο
Το ξεμπερδεύεις σαν ακούς πικρές καμπάνες
Σε βρίσκει το ξημέρωμα σε τάφους καθισμένο

Να χαιρετάς δειλά, όλες τις χαρομάνες

Στασίδι έχεις μια γωνία στην πλατεία
Βράδυ τ΄ Αι Γιάννη, στέκεις μόνος και γελάς
Κουβάρι ρίχνεις στη φωτιά, σε λιτανεία

Πρώτος πηδάς κι ύστερα φεύγεις, πας

Σε φωνάζουν Γιάννη της φωτιάς
Μα δε γυρνάς, δεν τις γνωρίζεις των ανθρώπων τις φωνές
Και είναι η μόνη μέρα που γελάς, όταν ανάβουνε τ΄ Αι Γιάννη τις φωτιές

08/04/06

Κυρά

Κυρά φαρμακωμένη
Στον πόνο μπολιασμένη, κάποτε έκλαψες
Παλιά αγαπημένη
Σε μι΄ άκρη ακουμπισμένη, ήρθες, πέτρωσες

Στ΄ αδράχτι των ματιών σου
Ο θάνατος γυρνάει, γλυκά τυλίγεται
Καρφώνεις στον σταυρό σου
Τον άδικο χαμό σου, αυτός αφήνεται

Ζείς μονάχη, καινούριους, παλιούς
Δανεικούς και δικούς σου χειμώνες
Ξεψυχάς μ΄ έρωτες σου δειλούς
Σε γυαλί, χαραγμένες εικόνες

Τρέμουν τα δυό σου χέρια
Μια δέηση στ΄ αστέρια, πάει χαμένη
Σε σκοτεινά λημέρια
Κρύβονται περιστέρια, η αγάπη ξένη

Κυρά φαρμακωμένη
Το μόνο που σου μένει, είναι ο θάνατος
Η μοναξιά σε παίρνει
Και την ψυχή σου υφαίνει, πόνος αμάραντος

Ζείς μονάχη, καινούριους, παλιούς
Δανεικούς και δικούς σου χειμώνες
Ξεψυχάς μ΄ έρωτες σου δειλούς
Σε γυαλί, χαραγμένες εικόνες


06/04/06

Photo: Κυρά των αιθέρων-Χαλούλος Π. (Λάδι σε μουσαμά)

Αφροδίτη

Αφροδίτη φοράς, ένα τζήν σου σκισμένο
Σ΄ επαρχίας σταθμό, περιμένεις το τραίνο
Γύρω η άνοιξη κλέβει, πράσινο των ματιών σου
Η ψυχή λιγοστεύει, σαν το χαμόγελο σου

Τα μαλλιά σου κυλάνε, πάνω σ΄ έρημους ώμους
Η φωνή σου σε ψάχνει, σε παλιούς άδειους δρόμους
Ξεγελάς τους ανθρώπους, μ΄ ένα ψεύτικο γέλιο
Και πετάς τις αλήθειες, σε ζητιάνων καπέλλο

Με την τσάντα στο πλάι, μόνιμα σε ταξίδι
Η αγκαλιά σου τσουλάει, χαλασμένο παιχνίδι
Πλησιάζεις τα εξήντα, όμορφα έζησες χρόνια
Στις αγάπες που φύγαν, το φιλί κι η συμπόνια

Αφροδίτη υπάρχεις, σ΄ όνειρα αγαπημένων
Στις παλιές σου αμαρτίες, κάποιων πόθων σβησμένων
Αφροδίτη στις ράγες, με το τζήν σου σκισμένο
Μες στα πράσινα μάτια, τώρα μόνο το τραίνο


05-04-06


Photo: Jupiterimages